» LUDWIG SUPRAPHONIC

Wat is dit?

Foto Ludwig supraphonic

Berucht om de slechte kwaliteit van het chroom en beroemd om het geluid.
Geen snare is zo vaak opgenomen als de Ludwig supraphonic.
In de sixties speelde Hal Blaine er zo’n 100 wereldhits mee, Steve Gadd had hem achter zijn Yamaha toms staan, in menig symfonieorkest is de Bolero van Ravel erop gespeeld, Led Zeppelin en Deep Purple werden er groot mee, geen stijl of hij kan het aan!
Alle grote drummerken hebben wel een snaredrum die nèt geen aantoonbare kopie is van de supraphonic en menig endorser van andere merken heeft er toch stiekem een mee als hij gaat opnemen.
En wat is de overeenkomst tussen de Bohemian Rhapsody en Rhapsody in Blue? Juist!
Eigenlijk hoort hij niet in een vintagerubriek thuis, hij is springlevend, wordt nog steeds gemaakt en volop verkocht.

Ludwig begon begin vorige eeuw met de Black Beauty’s, gemaakt van vernikkeld messing. De ultieme exemplaren zijn gegraveerd. De eerste daarvan werd gebruikt bij de première van Gershwin’s “Rhapsody in blue”. We spreken over 1924.
Oude Ludwigs zijn zeldzamer en spreken meer tot de verbeelding, ze zijn dan ook een stuk duurder.
Héél zeldzaam is de “transition badge”, een overgangsmodel, alleen gemaakt gedurende een paar maanden in 1959.
Voor 1959 stond er WFL (William F. Ludwig) op de snares, tot 1964 waren de ketels van messing (brass) en heetten ze Super-Ludwig. In de catalogus van dat jaar staat voor het eerst de naam Supra-Phonic, mét streepje, 2 hoofdletters en een prijskaartje van $88.
Kom daar nog maar eens om!

De LM 400 en LM402 zijn resp. 5 en 6½“ diep en gemaakt uit één stuk aluminium, Ludwig noemt het Ludaloy.
Aluminium? Jawel, aluminium is relatief goedkoop en laat zich goed “forceren” tot een naadloze ketel. Nadeel: het is slecht te verchromen, vandaar de “pitting” op veel oude snares. Mijn allereerste artikel voor dit blad ging er al over!

In 1964 kwam Ludwig dus met de seamless shell supra. De eerste series (ongeveer 1964-1970) hadden een"keystone" badge waren veelal uitgerust met C.O.B. hoops, oftewel Chrome On Brass, verchroomde spanranden van messing. Je had dus een mix van C.O.B. hoops en LUDALLOY ketels hetgeen een zeer heftig vintage geluid gaf. Veel crack en een hele mooie sustain. Deze snare is zeer gewild bij verzamelaars. Je moet dan ook niet schrikken als zo'n snare meer dan €1000 opbrengt.
Om kosten te besparen en uit economisch oogpunt is Ludwig begin jaren ‘70 begonnen met de Blue/Olive badge Supra. Wat wil nou het toeval: door de combinatie LUDALLOY ketel met single flanged stalen hoops kreeg de Supra een beduidend andere klank, "warmer" en vooral minder heftig. Je kunt een jaren 70 supra hoog of laag stemmen, hij klinkt altijd goed.Deze snare is daarom nog steeds erg geliefd in de studio. Je kunt er echt alles mee. Maar ze hadden dus nog steeds het pitting probleem.
Zo komen we aan in de jaren 80. De badge was nog steeds Blue/Olive maar dan met afgeronde hoeken. De samenstelling van de ketel werd noodgedwongen aangepast vanwege de chroomproblemen. Ook de bolling van de shell, zeg maar de rand die in de lugs valt, werd iets anders. Daardoor werd het geluid ook anders. Niet meer mooi rond maar iets platter. Je hoort het goed als je de twee verschillende B/O snares naast elkaar zet. De Supra met de "round corner B/O badge" blinkt veel meer dan zijn voorganger uit de jaren 70. Een duidelijk teken dus dat de samenstelling en het verchromen van de shell veranderd zijn. Het pittingprobleem bleef echter min of meer hetzelfde. Sterker nog, ze kregen last van "chrome bubbling" wat eigenlijk nog veel erger is. Hele plakken chroom vielen er af.
Rond 1990 kwam de "MONROE badge " , ziet eruit als de oude keystone maar een stuk groter.
Wellicht ook weer om economische redenen is het productieproces veranderd. Noem het maar "lopendebandwerk". Je ziet het vooral aan de draagranden die vaak aan de boven- en onderkant wat ongelijk zijn.
Niet alle aluminium ketels werden verchroomd. Als hij niet verchroomd is maar gelakt is het een acrolite, geen 10 imperial lugs maar 8 classic lugs.

We beginnen maar niet aan een opsomming van de verschillende dempers, randen en mechanieken die er in de loop der jaren zijn gebruikt.
Op zeker moment was bijvoorbeeld het rode vilt op wat op de dempers zat, vanaf die dag zit er wit vilt op. Van die dingen ja, van die dingen!
Rob Cook heeft over dit soort verschillen een stevig boek gevuld, the Ludwig Book dus.

Overigens zijn ze bij Ludwig nogal makkelijk met het samenstellen van trommels: naamplaatjes met nummers worden er niet in volgorde op gezet, ketels met datumstempel staan soms een lange tijd in het magazijn voor er een trommel van gemaakt wordt en als het vaste type spanblokjes even op is zetten ze er vrolijk een ander model op. Van elke Ludwig in de catalogus is wel een afwijking bekend. Zelfs bij het hout van de ketels kom je verrassingen tegen.
Eén grote overeenkomst: ze klinken zonder uitzondering goed. Ludwig is een soort Harley Davidson: doet het altijd.

Veel mensen vinden het interessant te weten hoe oud een trommel is: er zijn aardig wat tabellen te vinden die bij benadering –zie boven- de leeftijd aangeven.

De supraphonic op de foto is een “Bonham”-snare, 6½” diep, voorzien van een blue/olive badge met schérpe hoeken. Volgens menige Ludwigfreak is dat de best klinkende Ludwig ooit, zeker als hij bespeeld wordt door de grote man zelf!

[ terug... ]Omhoog


Maak vrienden

Glashelder Glas

VINTAGE drums

  • Winnie is expert op het gebied van oude drumstellen. Je vindt heel veel informatie op HIDEHITTERS

Drop

  • Creatief druk mannetje! Drummer, bassist, organisator, leraar, schrijver, acteur, brandweerman en vooral: HERMAN

Musicmaker

  • Ik schrijf over mijn activiteiten in een muziekblad: Kijk even bij MUSICMAKER

Westend

  • Vader gaat op stap,Guitar boogie, Radar Love, Back Home en Venus, ze werden allemaal gedrumd op een WESTEND . Hier is de site van Rob.

BURT

  • Burt van der Meij is niet alleen een prima drummer, hij maakt ook mooie SCHILDERIJEN waarbij muziek een grote rol speelt.

Copyright 2002-2017